سلام یه دونه ی من 

پسر نازنیم منو ببخش شش ماه از تولدت گذشته و من توی این شش ماه خاطرات قشنگ و شیرین تو رو تو وبلاگت ثبت نکردم . قشنگ ترین خاطرات مثل ایستادنت راه رفتنت دویدنت حرف زدنت!

عزیزم بهت قول میدم دیگه هیچ وقت این اتفاق نیفته و همیشه خاطرات پسر گلمو به روز بنویسم.

اینم یه قول برای شروعی دوباره. تو پستای بعدی هم سعی میکنم عکسای این شش ماهو بذارم.